Openingsdans

KunstWerk première met indrukwekkende performance

Het duurt soms even voordat kunstwerken af zijn, vooral historische, en dit gerenoveerde kunstwerk in het bijzonder. Ik heb het over KunstWerk, het toekomstige thuishonk van KuKuG. Deze aanbouw van het Lernwerk beleefde op 16 november zijn première. Onder de ongeveer 50 gasten in het gebouw zijn heel wat KuKuG-leden die al heel lang van plan hier aan de slag te gaan.
Al snel wordt duidelijk dat het geschreven woord met de hoofdletters K en W eigenlijk belangrijker is dan wanneer het uitgesproken wordt: KunstWerk is vooral een gebouw voor de kunst en minder een kunstwerk als zodanig. Het leunt in naamgeving op en in ruimtelijke zin aan het LernWerk, de naam van het gebouw waarachter het schuilgaat.
Voor het eerst is KunstWerk nu officieel voor publiek geopend om er – bij wijze van extra feestelijk tintje – een dansvoorstelling te zien. De afdeling Cultuur van de stad Bocholt opent het gebouw met de geëngageerde dansvoorstelling “Bewegte Skulpturen” van Katrin Banse (choreografie), Maike Brautmeier (fotografie), Julia Drahmann (schilderkunst) en Johannes Riedel (videoproductie). Het gelegenheidsgezelschap heeft de voorstelling in Münster ontwikkeld en vormgegeven.

Het is een passende première. Enerzijds omdat het zich kan ontvouwen in deze sobere ruimte op de bovenste verdieping van het KunstWerk, die een gefocuste waarneming mogelijk maakt en tegelijkertijd de mensen die optreden op de nog nieuw ruikende parketvloer, nabij brengt. Anderzijds omdat het met elementen van dans, muziek, fotografie, film en schilderkunst wijst op wat er in de toekomst mogelijk is en zou moeten zijn in deze ruimten als het gaat om diversiteit en interdisciplinariteit.
En tot slot is ook de benadering tussen virtuele en analoge werkelijkheid passend, zeer actueel en van algemene belang. Deze ‘hink-stap-sprong-dans’ tussen virtueel en reëel voert ons dagelijks, gevraagd of ongevraagd, mee naar een omgeving die tegelijk fascinerend en beangstigend is, omdat de contouren die houvast bieden vervagen en verdwijnen. Elk individu wordt hierdoor beïnvloed, evenals cultuur en kunst.

Maar hier domineert nu de fascinatie: De twee dansers Melanie López López en Sara Escribano Maenza, die bewegen naar de choreografie van Katrin Banse en op de elektrische pianonoten van Mavelas, in interactie met elkaar en met hun schaduwen, met op de achtergrond geprojecteerde foto’s, bewegende beelden, fragmenten van hun lichamen, die met hen versmelten, door hen worden geabsorbeerd, in een poging hun virtuele identiteit te grijpen. In een volgend moment is het wanhopig, pijnlijk, tragisch.

Interview met Nora Wessel, Katrin Banse, Sara Escribano Maenza, Melanie López López und Mavela (v.l.n.r.)
Foto’s Jochen Hebing

Na afloop, als ik met Nora van het KuKuG-bestuur praat, voelt de “normale menselijke nabijheid” tussen iedereen in de kamer op de een of andere manier goed.

“Dit gebouw wordt van de KuKuGs,” zei de cultuurchef van de stad Bocholt, Jule Wanders, bij de opening. Nu het eindelijk af is, is het de bedoeling om het nieuw leven in te blazen. Een grote uitdaging, maar na deze KunstWerk-première ook een verleiding, misschien zelfs een verplichting. De rookmelders aan het plafond gaven in ieder geval een vrolijk knipperend groen licht.
Jochen Freund

Hieronder wat indrukken van het gesprek dan Nora Wessel voerde met de kunstenaars. Zij is kunsthistorica, modernperformingart en bestuurslid van KuKuG https://modernperformanceart.wordpress.com/2024/12/09/bewegte-skulpturen-feat-kukug/

Het gesprek ging onder andere over de worsteling met analoge en digitale identiteiten en artistieke expressie in dans tussen choreografische en intuïtieve performatieve structuren.

Vooraf stelden de kunstenaars zichzelf vragen als: ‘Wie zijn we en wie willen we zijn voorbij traditionele waarden en gevestigde genderrollen? Welke mogelijkheden biedt digitalisering om cultureel gevormde identiteitstoewijzingen te verwerpen en het eigen zelf te ontdekken?’
Nora Wessel

© 2024